Casa-Museo de Rosalía de Castro
Padrón. 29 de xullo de 2005
Presentación “O Carlismo Bovediano”

Sr. Conselleiro, autoridades, amiga Sara, donas e cabaleiros, queridos amigos. Boas tardes.
Permítanme, primeiramente, que lles traslade a miña desbordante e contaxiosa ledicia porque hoxe vese cumprido o derradeiro soño dun home que nos deixou sen que lle deramos permiso.
Carlos Bóveda, o meu ilustre amigo da faciana serea, hai un ano decidiu reencontrarse con Rei Romero, con Laxeiro, con Piñeiro Ares e con tantos outros grandes amigos ós que certamente añoraba.
Hoxe as xentes do Ullán, e tamén fago miña a reivindicación toponímica das Terras do Ullán do patriarca Otero Pedrayo, amósanse satisfeitas por veren reflectido un vello anceio. Debemos homenaxear en vida ós merecentes, xa que logo a morte sen escrúpulos non ten recomendados e pode privarnos de facer realidade moitos soños como é a publicación do que eu defino como “catálogo biográfico bovediano”.
En termos culturais, e máis en concreto en analítica pictórica, qué razón tiña Nietzsche cando sentenciou que somos reais, alleos á fe e á superstición.
Deste xeito é como se debe contempla-la obra de Carlos Bóveda, desde unha pulcra asepsia -que non se entenda que aplico o método socrático- fóra dos círculos, en ocasións escandalosamente contaxiados, da administración e dos circuítos culturais.
Permítanme que lles pida que me comprendan; os meus amigos máis cercanos saben do meu anarquismo ligth cun punto medido de respectuosa insolencia, en consonancia ás ideas de Carlos. Invítoos a que tomen esta reflexión como unha herdanza do artista.
Á marxe de escolas, tendencias, influencias, ataduras ou definicións, Bóveda foi un senlleiro autodidacta capaz de plasmar unha estampa enxébrica coa sutileza da saudade.
Facendo bo o pensamento de Azaña, a liberdade non fai felices ós homes, sinxelamente fainos homes, e Bóveda fíxose home pintando e expresándose libremente.
Como dixo Víctor Hugo, non hai nada máis poderoso que unha idea á que lle chegou o seu tempo; ou Noel Clarasó, as grandes ideas son aquelas das que o único que nos sorprende é que non se nos teñan ocorrido antes; ou Xulio Verne, todo o que unha persoa pode imaxinar, outras poderán facelo realidade...
Queridas amigas e amigos, reclamo do Concello de Padrón, da Deputación Provincial e dos novos responsables da Xunta de Galicia a creación dun espazo onde a Fundación Carlos Bóveda expoña permanentemente a obra do insigne padronés, un lugar onde se dea vida ás inquedanzas culturais dos artistas ullaneses e que sirva de foro aberto ás novas tendencias da cultura. Padrón precisa deste marco para a evidente eclosión artística que estamos a vivir.
Como un máis, vaia por diante o meu compromiso de doa-las gravacións das conversas que mantiven co artista nos seus últimos tempos de vida. Horas de lembranzas, de olladas retrospectivas, de ilusións...
Quixera pensar que o cambio político non vaia trae-la longa noite de pedra de Celso Emilio e que os acenos non leven consigo rancores propios de tempos pasados.
Os que teñan responsabilidades que reparen en que Carlos Bóveda foi, como diría o bardo Pondal, bo e xeneroso. Debemos, pois, e así o facemos, reclamar aquilo que consideramos xusto.
Debo ir concluíndo, pero non podo facelo sen un pequeno aceno á miña familia por permitirme obvia-las miñas obrigas familiares contractuais durante un tempo para poder dedicarme por enteiro a esta obra.
Non podo negarlles que este, o meu cuarto libro publicado, ten un dobre fondo nada agradable. Se os tres libros anteriores e o quinto que publicarei a primeiros do próximo ano significaron momentos de contida ledicia e mesmo de viciosa vaidade, este libro lémbrame a un amigo do que xa non podo gozar da súa presenza.
Posto a facer matices, debo comentarlles tamén que a publicación deste libro é casual no tempo, que non hai oportunismo ningún coincidente co aniversario do pasamento e que lamentablemente, por diversos motivos, tivemos que agardar ata hoxe para presentalo.
Cómpre subliñar que este libro gozou da supervisión do propio Carlos en vida pero a súa delicada saúde non lle permitiu ve-lo publicado.

Quero agradecer ó meu amigo Carlos Bóveda que me pedise que escribira a súa vida.
Grazas a Sara, por apoiar esa decisión e animarme a que participase neste proxecto aínda que iso supuxese ver como un amigo esmorecía paseniñamente mentres eu negaba a conxugación do tempo verbal adecuado.
Dicía Napoleón Bonaparte que as batallas contra as mulleres son as únicas que se gañan fuxindo e a batalla cultural que estás dando en favor da memoria artística de Bóveda seguro que recompensa o teu traballo. Consólate, ademais de con nós, coas palabras de Tito Livio, calquera esforzo resulta lixeiro co hábito.
Grazas a Xosé Manuel Cortizo e a Benigno Miranda polo seu apoio e colaboración, e a Fernando Castaño e ó Exército de Artistas de Padrón pola súa exemplar solidariedade. Dicía Oscar Wilde que calquera pode simpatizar coas penas dun amigo, pero simpatizar cos seus éxitos require unha natureza delicadísima. Esa é a natureza que agroma, ese é o xermolo que atesoura este batallón cultural de Padrón.
Queridos amigos, hoxe vostedes, os gaiteiros, as nais, os labregos, os mariñeiros, as rúas, as pedras, os campos, as tabernas, os montes, os carros e as augas dos ríos rechouchían por Carlos.
Carliños, o da Calera, ben merecía este día.
Moitas grazas.
Miguel Piñeiro