Hai moitos anos... de cando os grandes cañeiros das terras do interior  en Ourense e os grandes pescantíns de troitas, cando as pescatas eran pescatas de verdade, de tal xeito que as novas corrían polas cantinas coma se os mesmísimos contos os levara o afiador e paraugueiro porta por porta.
Daquela tamén chegaban noticias dos salmóns e das troitas de mar que tan difíciles eran de pescar e que tanto misterio gardaban pois ninguén sabía de onde saían nin onde ían.
Eu lembro que preguntei por estes peixes e que me contestaron que non o pescaría ata que me saíse a barba, pois un pescantín de troitas non era quen de ir pescar tales peixes; así foi como, nin curto nin preguiceiro, fun mercar unha máquina de barbear para apura-lo crecemento; máquina que, por certo, paguei a prazos.
Aquelo resultou verdade, pois cando me decidín a intentar pescar un peixe daqueles tardei varios meses e non foi porque non soubese utiliza-la miña culleriña senón porque o peixe era mais listo ca min polo que tiven que aprender cousas que antes non tiña en conta. Ía pescar un “reo”.
Hoxe, para moitos pescadores de troitas coma min, segue sendo un quebradeiro de cabeza pescar un reo, mesmo tendo unha barba ben abondosa,  e imos tra-lo reo coma posesos, cargados de aparellos, trebellos e todo o que faga falla para pescalo.
Teño amigos, que adican gran parte do seu tempo e polo tanto da súa vida á pesca do reo pero calquera diría que todo o tempo lles semella pouco pois todo son presas, ansiedades e nervios para moitos días volveren “bolos”.
Hai pouco tempo que me decatei do que aquel cañeiro me quiso dicir co conto da barba: tiña que botarlle tal dose de paciencia que me sairía barba. E así foi.
De xeito que cando un pescantín novo me pregunta po-lo reo, respondo coma o meu bo amigo Carlos Cartón:
- “O Reo e a nai que o pariu”.