|
Os feitos son
ás veces testáns, pero hai xente aínda mais testán.
Atópome na web do grupo unha información a principios da
semana que deixa bastantes dúbidas acerca de cómo se vai
resolver a investigación interna que abreu a Consellería de
Medio Rural acerca dos presuntos feitos delictivos que se
verten nun boletín de denuncia por parte dun implicado nos
feitos, en concreto, o denunciado.
A primeira impresión é de asombro, asombro matizado, quero
decir, porque estes feitos eran vox populi ao longo das
ribeiras da Ullán. O caso é que na súa declaración, o
presunto culpable de receptar os salmóns (o hostaleiro)
afirma que lle foron entregados por un perón da gardería,
membro da gardería en definitiva.
Ata eiquí todo pinta normal para o País que é Galiza. Estes
días estamos a ver como xente encargada de facer cumplir a
disciplina urbanística, están sendo procesados á súa vez
polos xuices.
Aínda respectando a presunción de inocencia do empregado da
administración (non esquezamos para o razoamento posterior
que non é un garda, senon un peón, aínda que existan
indicios que o vinculan ó manexo do capturadeiro de salmóns),
hai algo que ten mala pinta. Dende hai tempo os rumores
desta mala práctica no capturadeiro eran constantes nas
beiras do Ulla, e estes feitos xa foron denunciados nesta
páxina. Que casualidade que o receptador do salmón apunte a
esta liña de investigación con craridade.
O razoable neste caso é que a investigación interna que está
en curso fora quen de aclarar estes feitos, toda vez que eu
teño claro que hai gardas e peóns de Medio Rural que non
merecen o escarnio nin a vergoña de seren sinalados por este
lamentable suceso.
Pero fora deste proceso investigador hai unha serie de
feitos que tamén me asombran como é comprobar que se tratan
de esquivar as balas da responsabilidade por parte de
aqueles que terían moito que dicir sobre o control e
administración deste capturadeiro. Desta maneira, o equipo
de xestión do mesmo creo que xa tarda en facer unha
declaración, que esperemos que sexa amplia e precisa, de
cómo foron posibles este presuntos feitos. Pode resultar que
teñan claro que estes feitos nunca tiveron lugar, porque
polos medios de control e supervisión que ten o sistema,
estes feitos foron simplemente imposibles. De ser así tamén
nos interesaría saber qué mecanismo de control impedía estes
feitos.
Ademais interpreto que isto, aparte de por responsabilidade
institucional., recórdolles que debería ser porque ese
capturadeiro non é seu senon de tódos os cidadáns que
pagamos os nosos impostos. Asumo que a moitos dos implicados
neste tema pouco les importará esta disquisición, porque
están xa afeitos a facer de forma crónica o que lles ven en
gaña sin dar contas a ninguén (plans de xestión e demais).
E o mais grave é que técnicos que moito teñen que decir
neste tema (o Sr. Hervella por exemplo) se “entristezan” en
foros de pesca e se dediquen a botar improperios contra os
xornalistas que sacaron á luz pública os feitos e as
presuntas implicacións que se poidan derivar das
investigacións. Neses mesmos foros que eu abandonei hai
tempo, en tanto que non quería rebaixarme á súa altura, eu
tamén souben o que foron as falsas acusacións, chegando
algún de este elementos a acusarme de furtivo; por suposto
sen probas e con total alevosía. E a súa estratexia volta a
ser a mesma: daquela eu falei en contra dos falsos profetas
e agoreiros da salvación da pesca, o meu castigo (ou non)
foi a acusación de ser un furtivo por parte do mesmo que
visitaba o Centro Ictioxénico de Ximonde acompañado polo Sr.
García Rego, alabando a súa amabilidade e bo facer. O dito,
fume de loureiro verde e escusas de malos pagadores.
Imaxino que estas palabras miñas de pouco valerán, pero
diríxome ó responsable último que é o Sr García-Borregón,
para que estes feitos sexan investigados ata as súas últimas
consecuencias.
E fágoo coa lexitimidade de quen arrisca vida profesional (eu
non vivo de escribir artigos), tempo libre e da familia por
ver os nosos ríos en mellor estado. A miña lexitimidade
reside nas horas de limpeza que lle dediquei ó río e na
colaboración coa gardería na captura de indesexables
furtivos como Couce non hai tantos días. Señor García-Borregón,
amóseme que estes esforzos persoais teñen sentido, ó igual
que os da gardería honesta e traballadora cós que
traballamos man a man a cotío. Sin este xesto, moitos
pensaremos que todo foi fume e que igual os minicentraleros
e furtivos tiñan a razón.
Coma epílogo; Miguel e Alberto, non deixedes nunca de ter a
ansia suficiente para continuar á pescuda destes temas.
Estes feitos non terían saido á luz se non é por vos e os
salmóns chegarían impunemente aos conxeladores e non ós
frezadeiros e algún ás nosas canas, como é a súa misión.
En canto ós palmeros que tratan de facer fume de loureiro
verde para que o escándalo no afecte ós seus xefes morais,
esquecédeos. Miguel, Alberto, nin xogan na vosa división nin
nunca farán nada constructivo polos nosos ríos.
Sinceramente: NON PAGAN O TIRO. |
