|
Sr. Director de
Trueiro.
Ilustres compañeiros de presentación.
Amigos pescadores, troiteiros, reeiros, salmoneiros, pescantíns,
miñoqueiros, mosqueiros, risqueiros, coleiros, cullarilleiros,
rapaleiros, plumeiros, chiveiros e demáis modalidades dentro da
lexislación, e por simple cortesía saudaremos así mesmo a redeiros,
trasmalleiros, pescadeiros, lexivieiros, grampineiros, francadeiros,
dinamiteiros e furtiveiros en xeral, así como a purineiros,
minicentrais, empresas e outros elementos contaminantes dos ríos de
Galicia.
Clase política e xestores medioambientais.
Queridas amigas e amigos.
Os herculinos catro camiños que remansan nesta praza converxen hoxe
na ilusión volcánica dun feixe de homes e mulleres que vertebran a
súa paixón pola pesca continental nas páxinas que arestora se
presentan.
Hoxe, día no que se achega Trueiro á sociedade galega, Catro Camiños
é o Camp Nou, ¿qué digo?, o Obradoiro da pesca. É o Guggenheim,
aínda mellor, o Louvre da cana.
Arte e deporte, pois, suman esforzos arredor dun xornal, libre,
independente, rigoroso e veraz.
Certamente, os Tempus Trueiribus son chegados.
Quixera que todos vostedes compartisen a mesma emoción que atesoura
quen lles fala.
Como cando pillei o primeiro reo nas Pesqueiras de Areas en Herbón.
Como cando fun ó Aeroclube santiagués, onde me agardaba o
irrepetible Doutor Moralejo, coa aviesa finalidade de convence-lo
para que exércese de anfitrión na presentación do meu terceiro
libro.
Como cando volvín coincidir no tempo co Doctor Cobo –ciencia pura,
fusa e infusa- logo de moitos anos sen saber un do outro.
Como cando fun ver a Casal, grande-grande entre os grandes, para que
me amosase a súa excepcional colección de riscos.
Como cando Zulueta cravou un cinco mil gramos no Pozo da Rexa no
Masma.
Como cando Vilariño me chamou para facerme unha entrevista sen
sermos conscientes da amizade que agromaba nese preciso instante.
Como cando tomo unha cervexa con Hernández, o mellor fotógrafo de
Galicia.
Como cando comparto inquedanzas sobre o romanticismo da pesca con
Xaquín, o Neto de Muíños.
Como cando vivimos sensacións con Guitián en El Corte Inglés.
Cómo cando a miña inesquecibre e lembrada amiga Ana Pais me
agasallaba con aquelas saborosas e entrañables ceas de caza
acompañadas de non menos interesantes conversas no edificio
cameliense da Vila do cheirento Sar.
Iso, todo iso é Trueiro.
Poño estes pragmáticos exemplos para que todos vostedes sexan
receptores da explosión de xúbilo e ledicia que supón Trueiro para o
Grupo MiguelPesca. Ou dito doutro xeito, acollémo-lo co sentimento
inversamente proporcional ó vivido o día 11 de novembro do ano
pasado cando nos achegamos á morte na Fervenza do Xallas.
Iso tamén é Trueiro.
Ante a inepcia ou desidia por parte de quenes vostedes chegarán a
concluir fácilmente, como persoas intelixentes que son –por iso
están aquí-, Trueiro era toda unha necesidade.
Por certo, a Trueiro tamén poden chamarlle sacadeira, salabre, troel,
copo, rede ou ghañapán…
No saudo inicial había tres grupos de persoas que representan o
target-tipo deste xornal.
En primeiro lugar para os afeccionados á pesca, e en segundo e
terceiro lugar, ainda que metidos no mesmo fardo, a aqueles que con
artes fora da lei ou con elementos contaminantes lesionan a calidade
das nosas augas continentais. Pois ben, os primeiros que disfruten
do xornal e os segundos que se preparen para unha carga de
infantería xornalística.
Por último aludín á xestión da pesca (administación, técnicos e
federación); éstes que vaian facendo acopio de magnas doses de
paciencia.
O Xornal de Pesca Deportiva Trueiro está chamado a vertebrar,
nortear e formater a pesca continental galega. E nese empeño estamos
todos embarcados e comprometidos.
Hai poucos días, ó pé da rotativa da Editorial La Capital volvín a
impregnarme do cheiro a tinta e a papel que no seu día vivín no Faro
de Vigo.
Por iso, o primeiro agradecemento vai para La Capital e para os seus
traballadores polo mimo e agarimo co que nos agasallaron.
Agradecemento que facemos extensible a maquetación, deseño,
fotografía, infografía, etc, e, por suposto, a colaboradores e
firmas comerciáis. Trueiro gábase e fachendea de ter unha plantilla
única.
Pero non hai ilusión se non hai mago, non hai
proxecto se non hai arquitecto, non hai ideas se non hai quen pense.
Trueiro é un compendio de motivacións.
Froito precisamente dese feixe de motivos, agromou o latexo dun
xornalista de raza, dun notario da actualidade exemplar, á par que
unha persoa digna de querer ata o mesmísimo aburrimento.
Alberto Torres é un soplo de aire fresco na profesión.
Chámase como Einstein e os seus apelidos son toda unha declaración
de intencións: alto coma unha torre e forte coma un pelouro.
A semana pasada vivín con este singular ferrolano un momento
certamente emocionante cando entre continuadas apretas e mesmo bicos,
castos pero bicos, estabamos co corazón e a cabeza –apunten,
“trueiro blues”- estacados no chan da rotativa.
Un 9,4 na Richter sacudía o noso disco duro emocional ata colgalo.
Querido Director, amigo Alberto, ó abeiro de Trueiro, agardo vivir
contigo moitos momentos coma o devandito e non vou desaproveita-la
oportunidade de dicirche publicamente que o xornalismo e a pesca
continental deste País acaban de contraer un débito contigo aínda
que dous descerebrados neguen a túa existencia. Eu ben me entendo e
ti entésdesme ben.
Noraboa, agradecido e sempre teu e voso, o de Catoira. |